อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
' "
◌ุ ◌ู
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ
Bha
Bha
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมBha
ทิเบต
ไทย
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกBha
เทวนาครีBha
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูב
กรีกΒ
ละตินB
ซีริลลิกВ, Б
Properties
หน่วยเสียง/bʰ/ /pʰ/B
IASTbh Bh
จุดรหัส ISCIICB (203)

^B in Tai languages, Mon and Khmer

เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

อักษรไทย

(สำเภา) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 32 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (ฟัน) และก่อนหน้า (ม้า) ออกเสียงอย่าง พ (พาน) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ภ สำเภา"

อักษร ภ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น (แทนเสียง [pʰ]) และพยัญชนะสะกด (แทนเสียง [p̚])

ภ ย่อมาจาก

การคณานับอารยภัฏ

  • [bʰə] = 24 (२४)
  • भि [bʰɪ] = 2,400 (२ ४००)
  • भु [bʰʊ] = 240,000 (२ ४० ०००)
  • भृ [bʰri] = 24,000,000 (२ ४० ०० ०००)
  • भॢ [bʰlə] = 24×108 (२४×१०)
  • भे [bʰe] = 24×1010 (२४×१०१०)
  • भै [bʰɛː] = 24×1012 (२४×१०१२)
  • भो [bʰoː] = 24×1014 (२४×१०१४)
  • भौ [bʰɔː] = 24×1016 (२४×१०१६)

อักษรอื่น

Bha ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
Bha
ขโรษฐี
𐨧
พราหมีอโศก
Bha
พราหมีกุษาณะ[a]
Bha
โทแคเรียน[b]
Bha
พราหมีคุปตะ
Bha
ปัลลวะ
Bha
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰥
สิทธัม
Bha
ครันถะ
𑌭
จาม
สิงหล
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
-
ปรัจลิต
𑐨
อาหม
𑜘
มลยาฬัม
เตลูกู
พม่า
เลปชา
-
รัญชนา
Bha
เสาราษฏร์
ดิเวส อกุรุ
𑤣
กันนาดา
กะยา
-
ลิมบู
สวยัมภู[d]
𑩳
เขมร
ทมิฬ
-
จักมา
𑄞
ไทธรรม
มีไตมะเยก
เคาฑี
-
ไทย
ลาว
ไตเหลอ
-
มาร์เชน
-
ติรหุตา
𑒦
ไทลื้อใหม่
ไทเวียด
-
กวิ
Bha
พักปา
-
โอริยา
ศารทา
𑆨
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨡
เบงกอล-อัสสัม
Bha
ฏากรี
𑚡
ชวา
บาหลี
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠡
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘥
คุชราต
โขชกี
𑈣
ขุทาพาที
𑋖
มหาชนี
𑅫
ตักบันวา
-
เทวนาครี
Bha
นันทินาครี
𑧅
ไกถี
Bha
คุรมุขี
มุลตานี
𑊟
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩳
สิเลฏินาครี
คุญชลาโคณฑี
𑵯
มสรามโคณฑี[h]
𑴣
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.