อักษรไทย
รูปพยัญชนะ
รูปสระ
' "
◌ุ ◌ู
ฤๅ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯลฯ
Ṣa
Ṣa
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมṢa
ทิเบต
ทมิฬ
ไทย
มลยาฬัม
สิงหล
พราหมีอโศกṢa
เทวนาครีṢa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูס
กรีกΞ
ซีริลลิกѮ
Properties
หน่วยเสียง/ʂ/ /s/B
IASTṣ Ṣ
จุดรหัส ISCIID6 (214)

^B ในภาษาไทย

เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

เสียง

ษ มักใช้แทนเสียง /ʂ/

ในภาษาไทย อักษร ษ เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /s/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /t̚/

อักษรไทย

(ฤๅษี) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 39 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก (ศาลา) และก่อนหน้า (เสือ) ออกเสียงอย่าง ส (เสือ) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ษ ฤๅษี” (บางคนก็เรียกว่า ษ บอ เนื่องจากมีรูปร่างคล้าย บ)

การคณานับอารยภัฏ

  • [ʂə] = 80 (८०)
  • षि [ʂɪ] = 8,000 (८ ०००)
  • षु [ʂʊ] = 800,000 (८ ०० ०००)
  • षृ [ʂri] = 80,000,000 (८ ०० ०० ०००)
  • षॢ [ʂlə] = 8×109 (८×१०)
  • षे [ʂe] = 8×1011 (८×१०११)
  • षै [ʂɛː] = 8×1013 (८×१०१३)
  • षो [ʂoː] = 8×1015 (८×१०१५)
  • षौ [ʂɔː] = 8×1017 (८×१०१७)

อักษรอื่น

ษ ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
ษ
ขโรษฐี
𐨮
พราหมีอโศก
ษ
พราหมีกุษาณะ[a]
ษ
โทแคเรียน[b]
ษ / ษ
พราหมีคุปตะ
ษ
ปัลลวะ
ษ
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰬
สิทธัม
ษ
ครันถะ
𑌷
จาม
สิงหล
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ปรัจลิต
𑐲
อาหม
-
มลยาฬัม
เตลูกู
พม่า
เลปชา
-
รัญชนา
ษ
เสาราษฏร์
ดิเวส อกุรุ
𑤫
กันนาดา
กะยา
-
ลิมบู
สวยัมภู[d]
𑪀
เขมร
ทมิฬ
จักมา
-
ไทธรรม
มีไตมะเยก
เคาฑี
-
ไทย
ลาว
ไตเหลอ
-
มาร์เชน
-
ติรหุตา
𑒭
ไทลื้อใหม่
-
ไทเวียด
-
กวิ
ษ
พักปา
-
โอริยา
ศารทา
𑆰
เรอจัง
-
บาตัก
-
บูกิส
-
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨯
เบงกอล-อัสสัม
ษ
ฏากรี
-
ชวา
บาหลี
มากาซาร์
-
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠨
ลัณฑะ
-
ซุนดา
-
ไบบายิน
-
โมฑี
𑘬
คุชราต
โขชกี
-
ขุทาพาที
-
มหาชนี
-
ตักบันวา
-
เทวนาครี
ษ
นันทินาครี
𑧌
ไกถี
ษ
คุรมุขี
-
มุลตานี
-
บูฮิด
-
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑪀
สิเลฏินาครี
-
คุญชลาโคณฑี
-
มสรามโคณฑี[h]
𑴪
ฮานูโนโอ
-
หมายเหตุ
  1. อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

Content Disclaimer

Informasi ini disarikan dari Wikipedia dan disajikan kembali untuk tujuan edukasi. Konten tersedia di bawah lisensi CC BY-SA 3.0. Kami tidak bertanggung jawab atas ketidakakuratan data yang bersumber dari kontribusi publik tersebut.

  1. The information displayed on this website is sourced in part or in whole from Wikipedia and has been adapted for the purpose of restating it. We strive to provide accurate and relevant information, however:
  2. There is no guarantee of absolute accuracy. Wikipedia is an open, collaborative project that can be edited by anyone, so information is subject to change.
  3. It is not intended to constitute professional advice. The content displayed is for informational and educational purposes only. For important decisions (e.g., medical, legal, or financial), please consult a professional.
  4. Content copyright. Wikipedia is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License (CC BY-SA). This means that content may be reused with appropriate attribution and shared under a similar license.
  5. Responsible use. Any risk arising from the use of information from this website is entirely the responsibility of the user.